ಗಾವಿಲರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ,ವಿಜಯಪುರದ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಬಂಥನಾಳ ಸಂಗನಬಸವ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು

ಗಾವಿಲರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ‌,ವಿಜಯಪುರದ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಬಂಥನಾಳ ಸಂಗನಬಸವ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು

ಲೇಖಕ: ಶ್ರೀಕಂಠ ಚೌಕೀಮಠ

ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲ್ ಅವರ “ಪಂಚಮಸಾಲಿ ಪೀಠಗಳ ಗೊಂದಲ” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಲೇಖನ ಓದಲು ಕುಳಿತ ಓದುಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪಂಚಮಸಾಲಿ ಪೀಠಗಳ ಇತಿಹಾಸ, ಅವುಗಳ ಸವಾಲುಗಳು, ಆಂತರಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಅಥವಾ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿ ಗೋಚರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ—ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಒಂದು ದಿಕ್ಕನ್ನು ತೋರಿಸಿದರೆ, ಲೇಖನದ ಬಾಣ ಮತ್ತೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಪಂಚಮಸಾಲಿ ಪೀಠಗಳ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟ ಓದುಗನಿಗೆ ಎದುರಾಗುವುದು ವೀರಶೈವ ಪರಂಪರೆ, ಜಾತಿ ಜಂಗಮರು, ಪಂಚಪೀಠಗಳು, ವಿರಕ್ತ ಮಠಾಧೀಶರು ಹಾಗೂ ಶತಮಾನಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿರುವ ವೀರಶೈವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಆರೋಪಗಳ ಸರಮಾಲೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಲೇಖನಮಾಲೆ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನಾ ಬರಹಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಹೆಣೆಯಲಾದ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಯಂತೆಯೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂತಹ ಲೇಖನಮಾಲೆಯ 13ನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ “ಮಠ ಪರಂಪರೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಲ್ಲದ ಬಸವತತ್ವ ಪ್ರಚಾರಕ ಲಿಂಗಾನಂದ ಸ್ವಾಮಿ” (ಈ ದಿನ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್, 8 ಜೂನ್ 2026) ಎಂಬ ಲೇಖನ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಕಾರಣ, ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಲಿಂಗಾನಂದ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಕುರಿತು ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ವಿಜಯಪುರದ ಇತಿಹಾಸ, ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯ ಕೊಡುಗೆ, ಬಸವತತ್ವದ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಿದ ಅನೇಕ ಮಹನೀಯರ ಸಾಧನೆ ಹಾಗೂ ಶತಮಾನಗಳ ಸಮಾಜಸೇವೆಯ ಕುರಿತೂ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ತೀರ್ಪುಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ “ಬಸವಣ್ಣನವರು ಜನ್ಮಿಸಿದ ವಿಜಯಪುರ ಭೂಮಿ ಇಂದಿಗೂ ವೈದಿಕತೆಯ ಅಜ್ಞಾನದ ತೊಟ್ಟಿಲಾಗಿದೆ” ಎಂಬ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯವಲ್ಲ; ಬಸವಣ್ಣನವರ ಜನ್ಮಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತಾದ ತೀರ್ಪು. ಆ ತೀರ್ಪಿನ ಎದುರು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಇಡುವುದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ.

ನಾನು ಮೂಲತಃ ಅವಿಭಜಿತ ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯವನು. ಇಂದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಊರು ಬಾಗಲಕೋಟೆ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು, ನನ್ನ ನೆಲದ ಗಂಧ, ನನ್ನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುರುತು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಭಾವಲೋಕ ಇನ್ನೂ ವಿಜಯಪುರದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಜಯಪುರವನ್ನು “ಇಂದಿಗೂ ವೈದಿಕತೆಯ ಅಜ್ಞಾನದ ತೊಟ್ಟಿಲು” ಎಂದು ಕರೆಯುವಾಗ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಟೀಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಆ ನೆಲದ ಇತಿಹಾಸದ ಮೇಲೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಬಸವತತ್ವವನ್ನು ಬದುಕಿದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಹೇಳನದ ಕಲ್ಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ಸಂಶೋಧಕನಿಗೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಮಗ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು, ಅದರ ಸಂತ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು, ಅದರ ಶಿಕ್ಷಣ ಚಳವಳಿಯನ್ನು, ಅದರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಜನರ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ನೈತಿಕ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲ್ ಸಾಮಾನ್ಯ ಲೇಖಕರಲ್ಲ. ಔಷಧ ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದವರು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದವರು. ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಜಯಪುರವನ್ನು “ಅಜ್ಞಾನದ ತೊಟ್ಟಿಲು” ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲ್ ಲಿಂಗಾನಂದ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಹೊಗಳಲಿ ಯಾರದೂ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಹೊಗಳುವ ಧಾವಂತ ದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ಶಬ್ಧಗಳು ಎಂತಹದ್ದು ?

“ಲಿಂಗಾನಂದ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಬಸವ ತತ್ವ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಹೆಸರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ವಿರಕ್ತ ಮಠಾಧೀಶರು ತಾವೂ ಬಸವ ತತ್ವ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು, ಆಗ ಅದು ಅವರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು”

ಎಂದು ಬರೆಯುವದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ವಿರಕ್ತ ಮಠಾದೀಶರು ಎಂದು ಸಮಸ್ಥ ಮಠಾಧಿಶರ ಮೇಲೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ,ಅವಹೇಳನ ಮಾಡಿ, ಲಿಂಗಾನಂದರನ್ನು ಹೋಗುಳುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ?.

ಲಿಂಗಾನಂದ ಸ್ವಾಮಿಗಳು 1931ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 15ರಂದು ಮನಗೂಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಮೂವತ್ತೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಮುನ್ನ, 1900ರ ಜುಲೈ 27ರಂದು ಬಸವನ ಬಾಗೇವಾಡಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಮಸೂತಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಪೂಜ್ಯ ಬಂಥನಾಳ ಸಂಗನಬಸವ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು, ಇಡೀ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸಿದವರು.

ಮಸೂತಿ ಮತ್ತು ಮನಗೂಳಿ ಗ್ರಾಮಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಕೇವಲ ಹದಿನೇಳು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಇರಬಹುದು; ಆದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಯ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯ ಬಂಥನಾಳ ಸಂಗನಬಸವ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು ಒಂದು ಯುಗದಷ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.

ಜನತೆ ಅವರನ್ನು “ಶಿಕ್ಷಣ ಮಹರ್ಷಿ”, “ಜ್ಞಾನದಾಸೋಹಿ”, “ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಹರಿಕಾರ” ಎಂದು ಕರೆದದ್ದು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲ.

ಒಂದು ಕಡೆ ಜೋಳಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗೆ ಸಂಚರಿಸಿ ,ಬಸವ ಪುರಾಣ  ಪ್ರವಚನ ಮಾಡಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಗತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಠದ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆದರು. ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜ ಉದ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕನಸನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಧ್ಯೇಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

1923ರಲ್ಲಿ ಹರ್ಡೇಕರ ಮಂಜಪ್ಪನವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೀಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. 1925ರಲ್ಲಿ ವಚನಪಿತಾಮಹ ಡಾ. ಫ. ಗು. ಹಳಕಟ್ಟಿಯವರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಬಿ.ಎಲ್.ಡಿ.ಇ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಉತ್ಕರ್ಷದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದರು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೇವಲ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇರಿಸದೇ, ಶಿಕ್ಷಣ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಸೇವೆಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿದರು.

1950ರಲ್ಲಿ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದರು. 1953ರಲ್ಲಿ ಸೊನ್ನದಲ್ಲಿ 63 ಪುರಾತನ ಮಂಟಪಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದರು. 1954ರಲ್ಲಿ ವಿಜಯಪುರದಲ್ಲಿ 770 ಅಮರಗಣಾಧೀಶ್ವರರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. 1955ರಲ್ಲಿ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೀರಶೈವ ಮಹಾಸಭೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಾಯಕತ್ವ ನೀಡಿದರು. 1969ರಲ್ಲಿ ಲಚ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷದೀಪೋತ್ಸವ ಮತ್ತು ತೊಂಬತ್ತಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಅಮರಗಣಾಧೀಶ್ವರರ ಪೂಜೆಯಂತಹ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದರು.

ಇಂದಿಗೂ ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜನತೆ ಅವರನ್ನು “ಎರಡನೇ ಬಸವಣ್ಣ” ಎಂದು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರ   ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಾತ್ಮರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಏಕೆ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಓದುಗರೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಮಾತ್ರ ನಿಜ—ಪೂಜ್ಯ ಬಂಥನಾಳ ಸಂಗನಬಸವ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಜಂಗಮ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದರು.

ವಿಜಯಪುರದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಈ ಮಹಾತ್ಮರ ಸಾಧನೆಗಳು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯದೇ ಹೋಗಿರುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರ   ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜಾತಿ ಜಂಗಮರು, ಪಂಚಪೀಠಗಳು ಮತ್ತು ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯವರೇ ಆರೋಪಿಗಳಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದರೆ, ಓದುಗರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಇದು ಇತಿಹಾಸದ ಅಧ್ಯಯನವೇ?

ಅಥವಾ ಜಾತಿ ಜಂಗಮರ ಮೇಲಿನ ಪೂರ್ವನಿರ್ಧರಿತ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಇತಿಹಾಸದ ವೇಷ ತೊಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ?

ಕಳೆದ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಡಾ.ಜೆ.ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರ ಲೇಖನಗಳು, ಉಪನ್ಯಾಸಗಳು ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಟೀಕೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಬಹುತೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಜಂಗಮರು, ಪಂಚಪೀಠಗಳು, ವೀರಶೈವ ಮಹಾಸಭೆ ಮತ್ತು ವೀರಶೈವ ಪರಂಪರೆಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೇ ಆಗಿರುತ್ತವೆ.

ಅವರ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಜಂಗಮ ಸಮುದಾಯದ ಕುರಿತು ಸಮತೋಲನದ ದೃಷ್ಟಿಗಿಂತ ಆರೋಪಗಳ ಧಾಟಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಸಮುದಾಯದೊಳಗಿನ ವಿಚಾರ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಒಂದು ವಿಷಯ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಂಪರೆಯನ್ನೇ ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

ಜಾತಿ ಜಂಗಮ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದ ಮಹನೀಯರ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು, ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವುದು, ಅವರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವುದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಲ್ಲದು.

ಇತಿಹಾಸ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ—ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಡುವ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಮೊದಲು ಅವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಿಶ್ವಾಸ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ದ್ವೇಷ ಸಂಘರ್ಷದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಇಂದು ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರ ಲೇಖನಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಾತಿ ಜಂಗಮ ವಿರೋಧಿ ಧೋರಣೆ, ನಾಳೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಾಡಿದ್ದು ಅದು ಎರಡು ವರ್ಗಗಳ ನಡುವಿನ ಮಾನಸಿಕ ಅಂತರವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಗಲಗೊಳಿಸಬಹುದು.

ಇತಿಹಾಸವು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಪದಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ವಿಭಜನೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮಾಜದೊಳಗಿನ ಬಿರುಕುಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ

ಸಮಾಜದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇಂತಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಜನಾಂಗೀಯ ಸಂಘರ್ಷದ ರೂಪ ತಾಳುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರು   ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ,ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ  ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು

“ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಹೋರಾಟ –ಜಾತಿ ಜಂಗಮರ ನಿಂದನೆಯಲ್ಲ”.

“ಬಸವತತ್ವದ ಪ್ರಚಾರ –ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯ ಅವಹೇಳನವಲ್ಲ.”

ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ವರ್ಗವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಸನದ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಲ್ಲ.

ಬಸವಣ್ಣನವರು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಸಮನ್ವಯ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಜಯಪುರವನ್ನು ‘ಅಜ್ಞಾನದ ತೊಟ್ಟಿಲು’ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಮುನ್ನ, ಆ ನೆಲ ಕೊಟ್ಟ ಬಂಥನಾಳ ಶಿವಯೋಗಿಗಳಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಬದುಕನ್ನು ಓದಬೇಕು. ಫ. ಗು. ಹಳಕಟ್ಟಿಯವರಂತಹ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು.

ಜಾತಿ ಜಂಗಮ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಮುನ್ನ, ಆ ಪರಂಪರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ತ್ಯಾಗ, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಬೇಕು.

ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಕಾಣದಿರುವುದು ಇತಿಹಾಸವಲ್ಲ—

ನೋಡಲು ಇಷ್ಟಪಡದ ಮನಸ್ಸು.

-ಶ್ರೀಕಂಠ.ಚೌಕೀಮಠ