ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಬಕೆಟ್‌ಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲ!ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರೊಂದಿಗೆ ಡಾ. ಜಾಮದಾರರನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಅತಿರೇಕ !!

ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರೊಂದಿಗೆ ಡಾ. ಜಾಮದಾರರನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಅತಿರೇಕ !!

ಶ್ರೀಕಂಠ ಚೌಕೀಮಠ

ಪಂಚಮಸಾಲಿ ಪೀಠಗಳ ಇತಿಹಾಸದ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ತೋರಿಸುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರ #ಪಂಚಮಸಾಲಿ_ಪೀಠಗಳ_ಗೊಂದಲ ಸರಣಿ, ಕಂತಿನಿಂದ ಕಂತಿಗೆ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಯಂತೆ ಕುತೂಹಲ, ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ಆರೋಪಗಳ ಹೊಸ ಹೊಸ ಎಳೆಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತ , “ಬಸವತತ್ವ ಪ್ರಚಾರಕ” ಮತ್ತು “ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕ” ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣಗಳ ಕಿರೀಟಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ ಡಾ. ಪಾಟೀಲರು, ಈ ಸರಣಿಯ ಹದಿನೈದನೇ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಇತಿಹಾಸದ ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನೇ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸುವಂತಹ ಆಘಾತಕಾರಿ ಹೋಲಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

“ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರ” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ:

“ಈ ಹಿಂದೆ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಸರಿಸಮನಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಡಾ. ಜಾಮದಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.”

ಇದು ಕೇವಲ ಅಭಿಮಾನದ ಭರದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಿದ್ದ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತಲ್ಲ; ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾದ ಸೇವಾ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಒಂದೇ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಒಂದು ಕಡೆ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ, ಸಂಪತ್ತು, ಸುಖ–ಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ಬದುಕನ್ನೇ ಸಮಾಜದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರು; ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರರು.

ಈ ಎರಡು ಬದುಕುಗಳ ಸೇವೆ, ತ್ಯಾಗ, ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅವು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಗಾಧ ಅಂತರವನ್ನು ಮರೆತು, “ಸರಿಸಮನಾದ ಕಾರ್ಯ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಓದಿದ ಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ—

ಇದ್ಯಾವ ಸೀಮೆಯ ಹೋಲಿಕೆ!

ಒಂದು ಕಡೆ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನೇ ಸಮಾಜದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಘಟನೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವಾಂಗೀಣ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸೇವೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಸಿದ ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರು; ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ನಿಲುವುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರರು. ಈ ಎರಡು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ನಡುವೆ **“ಸರಿಸಮನಾದ ಕಾರ್ಯ”**ವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಇತಿಹಾಸದ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಕಣ್ಣು ಸಾಲದು; ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಮಸುಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಪೂಜೆಯ ಕನ್ನಡಕವೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ!

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತರಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಚೇತನದ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವುದು ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಇತಿಹಾಸದ ತಕ್ಕಡಿಯ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಧಾಭಿಮಾನವನ್ನು ತುಂಬಿ, ಮತ್ತೊಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯ ನಿಜವಾದ ತೂಕವನ್ನೇ ತಿರುಚುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರ ತ್ಯಾಗ, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥಾನಿರ್ಮಾಣದ ದೀರ್ಘ ಪರಂಪರೆಯ ಎದುರು ಡಾ. ಜಾಮದಾರರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ **“ಸರಿಸಮಾನ”**ವೆಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲ—ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಅರಟಾಳರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಭಿಮಾನದ ಕಪ್ಪು ಮಸಿಯಿಂದ ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುವ ದುಸ್ಸಾಹಸ.

ನಿನ್ನೆ ಅವಹೇಳನ—ಇಂದು ಹೋಲಿಕೆಯ ಹಾರ!

ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ವಿರೋಧಾಭಾಸ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದಲ್ಲ; ಅದು ಬರಹಗಾರರ ವೈಚಾರಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ.

ಇದೇ ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರು, ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರರು ಬರೆದ “ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೀರಶೈವ ಮಹಾಸಭೆಯು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ?” ಎಂಬ ಕಟುಭಾಷೆಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, “ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೀರಶೈವ ಮಹಾಸಭೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಗೊಂದಲಗಳು—ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮ ಇತಿಹಾಸ ಮಾಲಿಕೆ–23” ಎಂಬ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ವಿಡಿಯೊವನ್ನು ಹರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿಯೂ, ಅದನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿದ ವಿಡಿಯೊದಲ್ಲಿಯೂ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವ, ಅವರ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಅನುಮಾನದ ನೆರಳು ಚೆಲ್ಲುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ರುದ್ರಗೌಡರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಮಕಾಲೀನ ನಾಯಕರು “ಕೇವಲ ಮೆಟ್ರಿಕ್‌ವರೆಗೆ ಓದಿ, ಕಾರಕೂನರಾಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು” ಎಂಬ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವುದು ನಿರಪೇಕ್ಷವಾದ ಮಾಹಿತಿ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲ; ಅವರ ಸಾಧನೆಯ ಎತ್ತರವನ್ನು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರದ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಅವಹೇಳನದ ಧ್ವನಿ ಅದರೊಳಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅಡಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಇಂದು, ಅದೇ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಡಾ. ಜಾಮದಾರರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು **“ಸರಿಸಮಾನ”**ವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ!

ನಿನ್ನೆ ಜಾಮದಾರರನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅರಟಾಳರ ಎತ್ತರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ; ಇಂದು ಜಾಮದಾರರಿಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಎತ್ತರ ನೀಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅದೇ ಅರಟಾಳರನ್ನು ಅಳತೆಗೋಲಾಗಿ ಬಳಸುವ ಜಾಣತನ! ಅಂದರೆ, ಅರಟಾಳರನ್ನು ಟೀಕಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರಕೂನರು; ಜಾಮದಾರರನ್ನು ಹೊಗಳಬೇಕಾದಾಗ ಅವರೇ ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆಯ ಮಾದರಿ!

ಇದು ಚಿಂತನೆಯ ವಿಕಾಸವೇ? ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುವ ಲೇಖನಕಲೆಯೇ? ಅಥವಾ ಓದುಗರ ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಅವಮಾನಿಸುವ ಆತ್ಮವಂಚನೆಯೇ?

ಊಸರವಳ್ಳಿಗೂ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸಲು ಪರಿಸರದ ಕಾರಣವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಂದರ್ಭವೇ ಸಿದ್ಧಾಂತ; ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಪ್ರಮಾಣ; ಅನುಕೂಲವೇ ಇತಿಹಾಸ!

ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನೆಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸೆತ

ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ಶ್ರೀ ಪ್ರಕಾಶ ಗಿರಿಮಲ್ಲನವರು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಲೇಖನ ಬರೆದಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರರು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಗಿರಿಮಲ್ಲನವರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಬಂದೂಕಿಟ್ಟು ತಮ್ಮತ್ತ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಆರೋಪದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಮುಂದೆ ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರು ಹಾಗೂ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಸಮಾಜನಾಯಕರತ್ತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿತು.

ಹಾನಗಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಭೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಯಾರು ವಹಿಸಿದ್ದರು? ಲಿಂಗಾಯತರನ್ನು ವಿವಿಧ ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದವರು ಯಾರು? ವೀರಶೈವ ನಿರ್ಣಯ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದವರು ಯಾರು? ಎಥ್ನೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಸರ್ವೇಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದ ವರ್ಗೀಕರಣಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರು ಯಾರು? ಸಂಸ್ಕೃತ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವರು ಯಾರು?—ಹೀಗೆ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೊಂದರಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯನ್ನೇ ಹರಿಸಲಾಯಿತು.

ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ; ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆಯ ಹಿಂದೆ ಪೂರ್ವನಿರ್ಧಾರಿತ ತೀರ್ಪನ್ನು ಅಡಗಿಸುವುದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅವು ಹುಟ್ಟಿದ ಕಾಲಘಟ್ಟ, ಅಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಮಿತಿಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ನಿಲುವುಗಳ ಬಂದೂಕನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಮಾಜನಾಯಕರ ಭುಜದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸುವುದು ಇತಿಹಾಸ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲ; ಅದು ವರ್ತಮಾನದ ಹಠಕ್ಕೆ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಒತ್ತೆಯಾಳಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ.

“ಅರಟಾಳರು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮಹಾನ್ ಸೇವೆಯನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಇದುವರೆಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿಲ್ಲ; ಈಗ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ಧಾಟಿಯ ಮಾತು ಸಂಶೋಧಕನ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ನಿಲುವಿನಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರೊಳಗೆ ಸತ್ಯಶೋಧನೆಯ ಬದ್ಧತೆಗಿಂತ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು? ಹೊಗಳಿದರೆ ದಾಖಲೆಗಳು ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕೇ? ಟೀಕಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವು ಹೊರಬರಬೇಕೇ? ಸಂಶೋಧನೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಸಂದರ್ಭಾನುಸಾರ ತೆರೆಯುವ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಕಡತಗಳೇ?

ದಾಖಲೆಗಳಿದ್ದರೆ ಅವು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಬರಬೇಕು. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲದ ಅನುಕೂಲ, ಸಂದರ್ಭದ ನೆಪ ಅಥವಾ ಎದುರಾಳಿಯ ಟೀಕೆ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ದಾಖಲೆಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಆಯುಧಗಳಾಗಬಾರದು.

ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದ ಸಮಾಧಿಗಳನ್ನು ಅಗೆದು, ಹಿಂದಿನ ಸಮಾಜನಾಯಕರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣು ಎರಚುವುದು ವೈಚಾರಿಕತೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಅಸಹನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸತ್ಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಹಿರಿಯರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುವ ನೆಪವಾಗಬಾರದು.

ತಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ವೇದಿಕೆ—ಪ್ರತಿಮಾತಿಗೆ ಬೀಗ!

ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾದ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಉತ್ತರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾನು “ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವುದು ಸುಲಭ, ಆರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ” ಎಂಬ ಕೃತಿಯನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಯಾರ ಮೇಲಿನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದಾಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಲಾದ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದಾಖಲೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ.

ಈ ಕೃತಿಯು ಬುಕ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ವೇದಿಕೆಯ ನೇರಪ್ರಸಾರ ಹಾಗೂ ದಾಖಲೀಕೃತ ಪುಸ್ತಕ ಲೋಕಾರ್ಪಣಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬುಕ್ ಬ್ರಹ್ಮದ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶ್ರೀ ದೇವು ಪತ್ತಾರ ಅವರ ಮೂಲಕ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಲ್ಲಿ ಡಾ. ಜಾಮದಾರರ ಪಾತ್ರವಿತ್ತೆಂಬ ಮಾಹಿತಿ ನನಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಈ ಮಾಹಿತಿ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಡಾ. ಜಾಮದಾರರು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ—ಅದು ಅವರ ಹಕ್ಕು. ಆದರೆ ಅವರ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ದಾಖಲೆಸಹಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂದಾಗ, ಆ ಕೃತಿಯ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಯನ್ನೇ ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಯಾವ **“ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆ”**ಯ ಖಾತೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು?

ತಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ವೇದಿಕೆ ಬೇಕು; ಪ್ರತಿಮಾತಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಆರೋಪಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗಬೇಕು; ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಜನರನ್ನು ತಲುಪಬಾರದು. ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬೇಕು; ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ ಕೃತಿಗೆ ಮೌನದ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಬೇಕು—ಇದು ಸಂವಾದವಲ್ಲ, ಸತ್ಯಶೋಧನೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಇದು ವೈಚಾರಿಕ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ನೇರ ಪ್ರದರ್ಶನ.

ಸತ್ಯ ತಮ್ಮೊಂದಿಗಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ದವರು ಪ್ರತಿವಾದಕ್ಕೆ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ; ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ. ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆದು, ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಓದುಗರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯ ಮಾತು ತಲುಪದಂತೆ ಮಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ವಾದದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಾವೇ ಸಂಶಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿಗೆ ಧರ್ಮದ ಪವಿತ್ರ ಹೆಸರು ನೀಡಿ, ಎದುರಿನ ಧ್ವನಿಗೆ ನಿರ್ಬಂಧದ ಬೀಗ ಹಾಕುವುದು ವೈಚಾರಿಕ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ. ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವ ಬರಹಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ದಾಖಲೆಗಳ ನೀರಿನಿಂದ ಆರಿಸಲು ಹೊರಟ ಕೃತಿಗೆ ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಿಸುವುದು—ಪ್ರಗತಿಪರತೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿದ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ.

ಪಾದಧೂಳಿಗೂ ಸಮವಲ್ಲ

ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪೀಠವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಮಾಜಸೇವೆಯ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು. ತಮ್ಮ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಸಮುದಾಯದ ಏಳಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದವರು. ಶಿಕ್ಷಣದ ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿದವರು. ವೀರಶೈವ ಸಮಾಜದ ಸಂಘಟನೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಗತಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ, ಸಂಪತ್ತು, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ ಆ ಮಹಾನ್ ಚೇತನದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳು ಕಾಲದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಅಳಿಸಲಾಗದಂತೆ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಅಂತಹ ಮಹೋನ್ನತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಎದುರು ಡಾ. ಎಸ್. ಎಂ. ಜಾಮದಾರರ ನಿವೃತ್ತೋತ್ತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಇಬ್ಬರೂ “ಸರಿಸಮಾನರು” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಇತಿಹಾಸದ ತೀರ್ಪಲ್ಲ; ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಅಭಿಮಾನದ ಅತಿರೇಕ. ಹೋಲಿಕೆಗೂ ಒಂದು ಮಾನದಂಡವಿರಬೇಕು; ತಕ್ಕಡಿಗೂ ಕನಿಷ್ಠ ನ್ಯಾಯವಿರಬೇಕು.

ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇರಬಹುದು. ಡಾ. ಜಾಮದಾರರ ಪರವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರಿಗಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ; ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರ ಆಕ್ಷೇಪವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ರಾವಬಹಾದ್ದೂರ್ ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರ ಮಹೋನ್ನತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ಬಳಸುವ ನೈತಿಕ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹನೀಯರ ತ್ಯಾಗದ ಎತ್ತರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವುದು ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಅಪಚಾರ.

ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡರಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಪಾದಧೂಳಿಗೂ ಸಮವಾಗದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಅವರ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮಾನವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸುವುದರಿಂದ ಜಾಮದಾರರಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಬಕೆಟ್ ತುಂಬಬಹುದು; ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದ ಬಾವಿಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸತ್ಯದ ಒಂದು ಹನಿಯೂ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಡಾ. ಜೆ. ಎಸ್. ಪಾಟೀಲರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನದ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಂಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಇಂದು ಬರೆಯಬಹುದು; ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ವಿಡಿಯೊವನ್ನು ನಾಳೆ ಅಳಿಸಬಹುದು; ಸಂದರ್ಭ ಬದಲಾದಂತೆ ನಿಲುವುಗಳ ಬಣ್ಣವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಿದ ಮಹನೀಯರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗದು; ಅವರು ಹಚ್ಚಿದ ಜ್ಞಾನದ ದೀಪಗಳನ್ನು ನಂದಿಸಲಾಗದು; ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಲಾಗದು.

ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳು ಕಾಲದ ಗಾಳಿಗೆ ಉದುರಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುವ ಬರಹಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯಿಂದ ಹೊತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮಾತ್ರ—ಎಷ್ಟೇ ಕಾಲ ಕಳೆದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಅಪಪ್ರಚಾರದ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೂ—ಯುಗಯುಗಗಳವರೆಗೆ ಬೆಳಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

— ಶ್ರೀಕಂಠ ಚೌಕೀಮಠ
ಅಧ್ಯಕ್ಷರು
ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೀರಶೈವ ಲಿಂಗಾಯತ ಮಹಾಸಭಾ
ದೆಹಲಿ ರಾಜ್ಯ ಘಟಕ