ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಯ ತಳವಾರ ಚೌಡ(ಯ್ಯ)ನಾಯಕ: ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳವರ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ.

ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಯ ತಳವಾರ ಚೌಡ(ಯ್ಯ)ನಾಯಕ:(ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳವರ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ)

================

ಲೇಖಕ: ಶ್ರೀಕಂಠ.ಚೌಕೀಮಠ

================

೧೯೦೫ರ ವರ್ಷ. ಹಾವೇರಿಯ ಹುಕ್ಕೇರಿಮಠವು ಭಕ್ತರ ಸಂಚಾರದಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿತ್ತು. ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಶಿವಬಸವ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳವರ ಪಟ್ಟಾಧಿಕಾರ ಮಹೋತ್ಸವವು ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಜರುಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಮಾರಂಭದ ವೈಭವ, ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಭಾವದ ಕುರಿತು ಹರಡಿದ ಸುದ್ದಿ ಹಾವೇರಿಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು  ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಗಳ ಜನ್ಮಭೂಮಿ ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಯವರೆಗೂ ತಲುಪಿತು.

“ನಮ್ಮೂರ ಸಾಲಿಮಠದ ಕೊಟ್ಟೂರು ಬಸಯ್ಯನವರ ಮೊಮ್ಮಗ ಹಾಲಯ್ಯ ಈಗ ಹಾನಗಲ್ಲ ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳಾಗಿ ಹಾವೇರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರಂತೆ!” ಎಂಬ ಮಾತು ಊರಿನ ಮನೆಮನೆಗೂ ಹರಡಿತು. ಆ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿತು. ಅನೇಕರು ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳನ್ನು ಹೂಡಿಕೊಂಡು ಹಾವೇರಿಯತ್ತ ಹೊರಟರು. ಆ ಬಂಡಿಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದವನು ತಳವಾರ ಚೌಡನಾಯಕ.

ಚೌಡನಾಯಕನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಅಳುಕೂ ಇತ್ತು. ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೊರೆದು, ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲು ಮತ್ತು ಅಣ್ಣನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ವೈರಾಗ್ಯದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹಾಲಯ್ಯ ಈಗ ಮಹಾಮಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಮಹಾಪುರುಷನಿಗೆ ತನ್ನಂತಹ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯನ ನೆನಪು ಉಳಿದಿರಬಹುದೇ? ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಗುರುತಿಸುವರೇ? ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಬಹುದೇ? ಎಂಬ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಆತ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ ಕಾಲದ ಮಸುಕಿಗೂ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಜನಸಮೂಹದ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಚೌಡನಾಯಕನ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಕಿರುನಗೆ ಮೂಡಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,

“ಚೌಡನಾಯಕಾ…!”

ಎಂದು ಕರೆದರು.

ಆ ಒಂದು ಕರೆಯೇ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತರವನ್ನು ಕರಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರಿಬ್ಬರೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳಿಗೆ ಮರಳಿದಂತಾಯಿತು. ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತ ಹೊಲ-ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದ ದಿನಗಳು, ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಈಜಿದ ನೆನಪುಗಳು, ನಂದಿಹಳ್ಳಿಯ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಂಭ್ರಮ, ಶಾಲೆಗೆ ತಪ್ಪಿಸದೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳು, ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಗುಂಡಾಟ ಆಡಿದ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದ ಮೇಲೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರಬಹುದು.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಲಯ್ಯನವರು ಕೋರಧಾನ್ಯದ ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ದಾರಿ ಗೆಳೆಯ ಚೌಡನಾಯಕನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕುಟುಂಬದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಲಯ್ಯನವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಧಾನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಚೌಡನಾಯಕನ ಮನೆಗೆ ನೀಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಚೌಡನಾಯಕನ ಕುಟುಂಬಸ್ಥರು ನಂತರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ೨೦೦೯ರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಶಿವಲಿಂಗ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಚೌಡನಾಯಕನ ಸಹೋದರ ಮೊಮ್ಮಗ ಹಾಗೂ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ.

ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಭೇಟಿಯು ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯರ ಭೇಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಹಾದಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾದ ಅಪರೂಪದ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಲಯ್ಯನವರು ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ವೈರಾಗ್ಯದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದ ಬಳಿಕ, ಅವರ ಪ್ರಭಾವ ತಳವಾರ ಚೌಡನಾಯಕನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆಯೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸತೊಡಗಿತು. ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ಸಹಜ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದರೂ, ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ. ವಿವಾಹವಾಗದೆ, ಸರಳ ಜೀವನವನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಚೌಡನಾಯಕನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯನ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳ ದರ್ಶನವಾದಾಗ ಆ ಭಾವನೆಗೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯನಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಹಾಲಯ್ಯ ಈಗ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಆರಾಧ್ಯ ಗುರುವಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಚೌಡನಾಯಕನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳ ವೈಭವವಲ್ಲ; ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕರುಣಾಮಯ ಮುಖ. ಆ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಆತ ಶ್ರೀಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರಲಾರದೆ, ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಅವರನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಠಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

ಮಠಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ಶ್ರೀಗಳು ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳಾದ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಗೆ ಒಳಹೋದರು. ಹೊರಗಿದ್ದ ಸೇವಕರು ಚೌಡನಾಯಕನ ಪರಿಚಯ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಚೌಡನಾಯಕನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪೂಜೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಆತ ಮಠದ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲೇ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಹಂಬಲವನ್ನು ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು ಗಮನಿಸಿದರು. ಚೌಡನಾಯಕನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳು ಮೂಡದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.

ತಕ್ಷಣ ಸೇವಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟಲಿಂಗವನ್ನು ತರಲು ಸೂಚಿಸಿದರು. ಚೌಡನಾಯಕನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬರಲು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಸ್ವತಃ ಅವನ ಕೊರಳಿಗೆ ಇಷ್ಟಲಿಂಗವನ್ನು ಧರಿಸಿಸಿ, ಹಣೆಗೆ ವಿಭೂತಿ ಲೇಪಿಸಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ತಳವಾರ ಚೌಡನಾಯಕ ಕೇವಲ ಚೌಡನಾಯಕನಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆತ “ಚೌಡಯ್ಯ”ನಾದ. ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹವು ಆ ದಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಿತು.

ಅಂದಿನಿಂದ ಚೌಡಯ್ಯ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಠಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಮಠದ ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಕೃಷಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ. ಮಠದ ಗೋವುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕಿದ. ಸೇವೆಯನ್ನು ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಅಲ್ಲ, ಆರಾಧನೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬದುಕಿದ.

ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಹಂಬಲ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟಲಿಂಗವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಲಿಂಗದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಠದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಶಿವಭಕ್ತರ ಬದುಕನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ತಾನೂ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾಗತೊಡಗಿತು. ಹಲವು ಬಾರಿ ಆತ ತನ್ನ ಮನದಾಳದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಶ್ರೀಗಳ ಮುಂದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ. ಪ್ರತಿಸಲವೂ ಶ್ರೀಗಳು ಮಂದಸ್ಮಿತದಿಂದ “ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಚೌಡಯ್ಯನ ಸೇವೆ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ಕಾಲದ ಒರೆಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ!

ಕಾಲ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು. ೧೯೦೯ರಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ವಿಶಾಲ ಗೋಶಾಲೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ನೂರಾರು ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕಲ್ಪಿಸಿದರು. ಸುಮಾರು ಮುನ್ನೂರು ಹಸುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವು. ಆ ಗೋಸಂಪತ್ತಿನ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಚೌಡಯ್ಯ ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವನ ಜೀವನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೇವೆಯ ರೂಪ ತಾಳಿತು. ಗೋವುಗಳ ಆರೈಕೆ, ಗೋಶಾಲೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರದ ದೈನಂದಿನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವ್ರತಧಾರಿಯಂತೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಚೌಡಯ್ಯನ ಸಾಧನೆ ಕೊನೆಗೂ ಫಲಿಸಿತು. ಅವನಿಗೆ ಲಿಂಗದೀಕ್ಷೆಯ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಪಯಣ, ಗುರುಕೃಪೆಯಿಂದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನವರೆಗೂ ಚೌಡಯ್ಯ ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಿದ. ಹೆಸರು, ಖ್ಯಾತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಫಲ ಯಾವುದನ್ನೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸದೆ, ಸೇವೆಯೇ ತನ್ನ ಸಾಧನೆ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಆತ ಬದುಕಿದ ಜೀವನವು ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೌನ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಕಲ್ಯಾಣದ ಮರುಳಶಂಕರ ಶರಣರಂತೆ ಎಲೆಯ ಮರೆಯ ಕಾಯಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿದ ತಳವಾರ ಚೌಡ(ಯ್ಯ)ನಾಯಕ, ಇತಿಹಾಸದ ಬೆಳಕಿನ ವಲಯಕ್ಕೆ ಬರದಿದ್ದರೂ ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಮರಗೊಳಿಸಿದ ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ. ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯನಾಗಿದ್ದ ಹಾಲಯ್ಯನನ್ನು ಆತ ಎಂದಿಗೂ ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಅರಳಿದ ಆ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವರ ದರ್ಶನವನ್ನೇ ಕಂಡ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ಅವರ ಸೇವೆ, ಅವರ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ.

ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳ,

ಜನ್ಮಭೂಮಿಯಾದ ಜೋಯಿಸರಹರಳಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದ ಸ್ನೇಹದ ಬೀಜ, ಧರ್ಮಭೂಮಿಯಾದ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಠದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅರಳಿ, ಕರ್ಮಭೂಮಿಯಾದ ಶ್ರೀ ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಾಮ ಸೇವೆಯ ಫಲವೃಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತು.

ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗೋಸೇವೆಯವರೆಗೆ, ಮಠದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯವರೆಗೆ ಚೌಡಯ್ಯ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸೇವೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಇಂದಿಗೂ ಶಿವಯೋಗಮಂದಿರದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೂಜ್ಯ ಹಾನಗಲ್ಲ ಶ್ರೀ ಕುಮಾರ ಶಿವಯೋಗಿಗಳ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಓದುವಾಗ ಅನೇಕ ಮಹನೀಯರ ಹೆಸರುಗಳು ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಹಾಚರಿತ್ರೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು ಮಾತ್ರ ಇತಿಹಾಸದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ. ತಳವಾರ ಚೌಡ(ಯ್ಯ)ನಾಯಕ ಅಂಥ ವಿರಳ ಸೇವಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರ ಬದುಕು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಬಾಲ್ಯಸ್ನೇಹಿತನ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ನೇಹವು ಭಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯು ಸೇವೆಯಾಗಿ, ಸೇವೆಯು ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಜೀವನಗಾಥೆ. ಇಂತಹ ನಿಷ್ಕಾಮ ಸೇವಕರ ನೆನಪುಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯ.

(ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ ಸೌಜನ್ಯ : “ಪರಾಪತೆ : ಪರಂಪರೆಗೆ ಹೊಸ ಮುನ್ನುಡಿ” — ಲೇಖಕರು: ಶ್ರೀ ಶಿವಲಿಂಗ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಹಿರೇಮಠ)

~ ಶ್ರೀಕಂಠ.ಚೌಕೀಮಠ